IN MEMORIAM: Marijn Philippona
Lieve authentieke, spirituele, geestige, stoere, eigenzinnige Marijn,
We ontmoetten elkaar in het Bimhuis aan de Oudeschans, op de wekelijkse zang-sessie op een woensdagavond, ergens in 1991.
Wat vond ik jou meteen cool, sympathiek en interessant: een geluidsvrouw! Daarvan kende ik er niet één.
En dat kenmerkte jou dan ook meteen in alle opzichten: jij koos altijd je eigen weg en jouw pad ging vaak tegen de reguliere stroom in.
Je had een ongelofelijk brede muzikale smaak, waanzinnig goede oren, en een intens oog voor detail. Je wilde alles mooier maken en iedereen laten schitteren. Top-eigenschappen voor een geluids technicus! Je leerde de kneepjes van het vak aan de Oudeschans van Jasper Noë en Edwin van Maastrigt.
Je had een speciale band met vocalisten (vanwege de zangsessie waarmee jouw faam begon), maar álle musici waren bij jou altijd in goede handen. In plaats van meteen aan de knoppen te draaien op je eigen goede smaak of gevoel, vroeg jij altijd wat wíj musici nodig hadden. Met uiterst verfijnde precisie wijdde je je aan elke soundcheck, elk concert.
Je bewoog je als vrouw in een door mannen gedomineerde wereld en schopte het na 7 jaar al tot “hoofd techniek” in het Bimhuis (1998–2006). Een iconische vrouw, zo beschreef collega Marc Schots (met wie je 14 jaar samenwerkte) jou onlangs — en dat was je!
Je was geliefd bij musici van hier, en van heinde en verre, en men vroeg vaak specifiek om jou. Je behaalde zelfs een speciaal busrijbewijs waarmee je grote bands kon vervoeren.
Uiteindelijk stopte je, na de verhuizing naar het nieuwe Bimhuis als “hoofd” techniek; (mede vanwege de voortschrijdende digitalisering van je vak), maar je werkte ook in het huidige Bimhuis nog ruim 10 jaar door als begaafd technicus. Je passie lag bij analoog, niet bij digitaal. Zo hield je ook veel meer van vinyl dan van cd’s of streaming. Ondanks het gemak ervan, verafschuwde je Spotify (for all the right reasons!).
Op onze allereerste “BiMpro Women in Jazz”-avond in het Bimhuis, in maart 2023, had ik je uitgenodigd als keynote speaker. Daar deelde je tegenover de meer dan honderd aanwezige vrouwen hoe het was om vrijwel altijd de enige vrouw te zijn in de techniek. Je hebt je jarenlang actief ingezet om jonge vrouwen te inspireren en motiveren voor geluidstechniek. Je observeerde hoe curieus het was, dat het gebrek aan vrouwen, zowel óp het podium, als achter de knoppen, slechts mondjesmaat,- en in slakkentempo- evolueerde.
In 2015, na bijna 24 jaar stopte je bij het Bimhuis en gooide je het roer om. Je vond het gesjouw met boxen en instrumenten fysiek steeds zwaarder worden vanaf je vijftigste – waar je daar voorheen nooit je hand voor had omgedraaid.
Je werkte in eerste instantie nog wel door als technicus voor het Jazz Orchestra of the Concertgebouw (2012–2016), met wie je o.a. interessante internationale tournees maakte.
Maar 2016 werd een gamechanger voor jou; zowel professioneel als persoonlijk. Je besloot je leven full-time aan het DJ-en te wijden. Daarmee stond je weliswaar nog steeds achter ‘knoppen’, maar jíj bepaalde de muzikale sfeer — en ook daarin was een glansrol voor jou weggelegd!
Het draaien van vinyl had jouw grote passie en als” DJ Philippona” liet je ons met jouw “Lost & Found” collectie onvergetelijk dansen: op NN North Sea Jazz Festival , in het Bimhuis, in clubs, op bruiloften, feesten, partijen en fundraisers. Overal bracht jij je good vibes, met een superbrede smaak: jazz, funk, latin, Braziliaans, vette disco, soul, country en R&B.
De laatste tien jaar van je leven vond je in toetsenist Berthil Busstra je grote liefde. ❤️ Spiritueel ‘ingezegend’ door Dr. Lonnie Smith met wie jullie beiden – los van elkaar-getoerd hadden!
Je stond altijd ook open om te helpen, zette je in voor fundraisers — altijd even nieuwsgierig, enthousiast, positief en gevend.
Toen kwam de pandemie in 2020. Ook daar binnen voer jij je eigen koers. Weggezet worden als “wappie” vond je verbijsterend, maar je bleef met rechte rug in jouw idealen geloven.
Je sloot diepe nieuwe vriendschappen met gelijkgestemden aan wie je veel steun had in deze donkere tijden. Maar binnen deze uitermate bevreemdende, verdeelde wereld kreeg je ook nog eens een verpletterende diagnose, en ontdekte je dat je ernstig ziek was, in een stadium waarin er volgens de reguliere medische wetenschap weinig meer aan te doen was.
In eerste instantie deelde je deze diagnose niet.. Je had geen zin in het stigma, of in de ‘En hoe gaat het nou?’- of ‘advies’-conversaties. Je wilde leven, draaien, weer aan het werk na de pandemie, en je zocht naarstig naar alternatieve manieren om deze afschuwelijke sluipmoordenaar te verslaan.
Je deed de medische wetenschap meermaals versteld staan met je enorme veerkracht en power. Er waren je bij deze diagnose ‘enkele maanden’ gegeven. Gelukkig zaten ze er flink naast — ze kenden Marijn Philippona nog niet! — en het werden nog ruim vier jaren. Met vallen en steeds weer dapper opstaan en gedreven dóórgaan.
En zelfs in je diepste dalen, bemoedigde je anderen, die eveneens kanker hadden, en was hen tot steun. Jij keek altijd naar wat er nog wél was en nog wél kon.
Ondanks pijn en fysieke handicaps bleef je optimistisch en, voor zover je omstandigheden dit toelieten, van het leven genieten én draaien. Je stónd er, op het lustrum van het Bimhuis, én op een onvergetelijke International Jazzday voor BiMpro, op Summertime Jazz in Den Haag, op het North Sea Jazz festival 2025, en in de Theater De Dillewijn, bij ‘Bubbling Blue Notes of Jazz’, draaide je zelfs maandelijks, het hele afgelopen jaar, tot op 8 maart jl. nog, je laatste spetterende set..
In de vroege ochtend van 8 mei, was het tot ieders grote verdriet toch zover gekomen dat je lichaam het opgaf — maar je had met jouw geest nog wel honderd kunnen worden.
Wat zullen we jou missen.
We wensen Berthil, je naaste vrienden, familie, collega’s en alle musici die met jou hebben mogen werken, en die jou waardeerden, heel veel sterkte.
Rust zacht lieve Marijn.
7 februari 1965 – 8 mei 2026
Mede namens het BiMpro bestuur,
Fleurine